جنگ ایران و رژیم صهیونیستی یا جنگ ۱۲ روزه، درگیری مسلحانهای بود که از ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ آغاز شد و تا ۳ تیر همان سال ادامه یافت. این جنگ با حملات غافلگیرانه و غیرقانونی رژیم صهیونیستی علیه ایران آغاز شد و با پاسخ کوبنده جمهوری اسلامی و پشتیبانی جبهه مقاومت به یک نبرد منطقهای تبدیل گردید.
این جنگ، بهعنوان تجربهای بزرگ، ظرفیت آن را دارد که با تحلیل درست و توجه به آموزههایش، مسیر تکرار جنگ را مسدود و همزمان بستر تقویت موفقیتها و کاهش آسیبها را فراهم کند. همچنین، میتواند با اصلاحات در سیاستگذاریها و نهادها، به ارتقاء سرمایه اجتماعی، بهبود حکمرانی، پیشرفت کشور و تقویت بنیاد تمدنی ایران منجر شود. مهمترین درسهای این جنگ عبارتند از:
وقایع تاسف بار و مخرب و عجیب دی ماه 1404 در کشور ، روح و روان دلسوزان وطن را عمیقا خراشید و وطن پرستان را گرفتار بغضی پنهان کرد که یارای گفتنش را ندارند.
عتراضاتی که کاملا مشروع و در ذیل حقوق تعریف شده شهروندی بود . واکنشی طبیعی به مشکلات فزاینده و پر شتاب اقتصادی بود که در هر کشوری می تواند بدون این همه حاشیه اتفاق بیفتد..
در واقع شرایط به طور ناخواسته به گونه ای رقم خورد که به قول عارف قزوینی :
دل زدست غم مَفَر ندارد…….. دیده غیر اشک تر ندارد (1)



گاهی فقط یک عکس گاهی فقط یک نقاشی ساده
وگاهی فقط یک جمله از دل می تواند یادشهیدرا زنده نگه دارد
درگذر تاریخ شاهد بوده ایم که پیکر ایران همواره از دل سخت ترین نبرد هابرخواسته است.
قدرت واقعی نه صرفا در تسلیحات است بلکه در عمق ریشه های این سرزمین در اراده پولادین ملتی که دفاع از کیان خود را با خون وایمان گره زده است
قدرت ایران درجنگ هایش تخلی همبستگی اقوام ایستادگی دربرابر طوفان ها وتکیه برمیراثی است که هرگز زیر بارسلطه نرفته است در نهایت این ملت است که درهرسنگرنقش قهرمان را ایفامیکند.